Dekanter Flottweg HTS
do odwadniania osadu

W zależności od rodzaju osadu i warunków procesowych dekanter HTS pozwala uzyskać zawartość suchej masy na poziomie 35% TS i wyższym.

Rzeczywista wartość, jaką można osiągnąć, zależy w szczególności od stężenia, dozowania polimerów i sterowania procesem, a zatem jest specyficzna dla danego zastosowania.

W przypadku konkretnej konstrukcji należy przeprowadzić charakterystykę osadu lub test z wykorzystaniem reprezentatywnego osadu.

Dekanter HTS w sposób ciągły oddziela cząstki stałe od cieczy za pomocą siły odśrodkowej i może zagęszczać osad o zawartości suchej masy (TS) w surowcu wynoszącej około 2–6% do około 25–35% TS w osadzie odwodnionym.

Osad przeznaczony do zagęszczenia lub fermentacji jest w sposób ciągły pompowany do wirówki dekantacyjnej. W obrotowym układzie bębna i ślimaka cząstki stałe osiadają na ściankach bębna pod wpływem siły odśrodkowej. Ślimak transportuje oddzielone cząstki stałe do wylotu, podczas gdy klarowny supernatant jest odprowadzany.

Zwiększenie zawartości cząstek stałych zmniejsza również objętość osadu, który należy przetransportować i utylizować.

Dekanter HTS nadaje się szczególnie do odwadniania osadu po fermentacji i nadmiarowego osadu. Dla solidnej konstrukcji istotne są między innymi następujące parametry:

• Stężenie na wlocie
• Przepustowość
• Temperatura
• Zawartość piasku
• Materiały włókniste
• Przydatność flokulantu

Dekanter HTS jest przeznaczony do odwadniania osadów ściekowych pochodzących z oczyszczalni komunalnych i przemysłowych. Typowe zastosowania obejmują:

• Osad po fermentacji z komunalnych oczyszczalni ścieków
• Nadmiar osadu z biologicznego oczyszczania ścieków
• Osady mieszane składające się z osadu pierwotnego i nadmiarowego
• Osady przemysłowe o porównywalnych właściwościach separacyjnych
• Osady z oczyszczalni ścieków, pod warunkiem że właściwości cząstek stałych i ich kondycjonowanie są odpowiednie do tego celu

W przypadku silnie zmiennych właściwości osadu, wysokiej zawartości cząstek ściernych, materiałów włóknistych lub specjalnych wymagań dotyczących jakości centratu i odprowadzanego osadu, przydatność należy potwierdzić poprzez test aplikacyjny.

Wydajność separacji można dostosować do różnych właściwości osadu poprzez regulację głębokości zbiornika, prędkości różnicowej, prędkości bębna, natężenia przepływu, a także dozowania polimerów i warunkowania.

• Głębokość zbiornika: reguluje się ją za pomocą przelewu lub regulowanych płyt przelewowych i wpływa ona na strefę klarowania, strefę osuszania oraz jakość odpływu centratu.
• Różnica prędkości: Różnica prędkości między bębnem a ślimakiem reguluje szybkość transportu cząstek stałych, czas ich przebywania w urządzeniu, a tym samym zawartość suchej masy w wydzielinie.
• Prędkość bębna i natężenie przepływu: Są one regulowane w zależności od rodzaju osadu, zawartości cząstek stałych oraz wymaganej wydajności separacji.
• Dozowanie polimerów i kondycjonowanie: Są one dostosowywane do rodzaju osadu, zawartości suchej masy oraz pożądanego stopnia odwadniania.

Istotną różnicą jest sposób regulacji: głębokość zbiornika ustawia się przy zatrzymanej maszynie. Różnicę prędkości można regulować podczas pracy, dostosowując się do zmieniających się warunków procesowych.

Głębokość zbiornika decyduje o poziomie cieczy w misie, a tym samym o stosunku powierzchni strefy klarowania do powierzchni strefy osuszania.

Głębszy zbiornik wydłuża czas przebywania cieczy i zazwyczaj poprawia wydajność klarowania. Z kolei płytszy zbiornik zwiększa powierzchnię strefy osuszania i pozwala uzyskać wyższą zawartość suchej masy w odprowadzanych osadach.

Optymalne ustawienie głębokości zbiornika jest zatem zawsze kompromisem między:

• jakością centratu
• Jakością odprowadzanych substancji stałych
• Wydajnością
• Zużyciem energii

Płyty przelewowe reguluje się przy wyłączonym systemie.

Na osiągalną zawartość suchej masy wpływają między innymi: rodzaj osadu, stężenie ścieków dopływających, sterowanie procesem, różnica prędkości, a także dozowanie polimerów i ich przygotowanie.

Istotna jest również głębokość zbiornika: płytszy zbiornik zwiększa strefę suszenia, a tym samym pozwala uzyskać wyższą zawartość suchej masy w odprowadzanych osadach stałych.

Podczas projektowania należy również uwzględnić wydajność, temperaturę, zawartość piasku oraz zawartość włókien.

Dlatego też pojedynczy parametr eksploatacyjny nie wystarcza do przewidzenia osiągalnej zawartości suchej masy. Aby uzyskać wiarygodną ocenę, należy uwzględnić konkretne właściwości osadu oraz warunki eksploatacyjne.

W dekanterze HTS stosuje się olej przekładniowy Endrive oraz smar do łożysk tocznych Sympact.

Olej przekładniowy Endrive:

• do przekładni planetarnej
• Cel: długa żywotność, ochrona przed zużyciem oraz energooszczędne przenoszenie mocy

Smar do łożysk tocznych Sympact:

• do łożysk
• Cel: niezawodna warstwa smarna, zmniejszone tarcie i dłuższa żywotność łożysk

Informacje dotyczące częstotliwości konserwacji, ilości wymiany oleju, dopuszczalnych temperatur oraz smarów zastępczych można znaleźć w odpowiednich instrukcjach obsługi, a także w specyfikacjach konserwacyjnych dotyczących konkretnego projektu.

System Recuvane® zazwyczaj zmniejsza pobór mocy napędu o 10–20%. Rzeczywiste oszczędności zależą między innymi od głębokości zbiornika, wydajności oraz właściwości osadu.

System zwraca do napędu głównego część energii obrotowej, która normalnie jest tracona podczas bezciśnieniowego odprowadzania supernatantu.

Okres zwrotu inwestycji zależy od liczby godzin pracy, cen energii, wielkości maszyny oraz konkretnego zastosowania systemu Recuvane®; w związku z tym można go określić jedynie indywidualnie dla każdego projektu. Ogólnie przyjmuje się, że okres ten wynosi od kilku miesięcy do dwóch lat. Jednak rzeczywisty okres zwrotu należy zawsze ustalać na podstawie indywidualnych warunków eksploatacyjnych.